آشغالدونی

غلامحسین ساعدی یکی از نویسندگان پرکار دهه چهل است که با پرداختن به شخصیّت‌های روان‌رنجور طبقة پایین جامعه، تلاش بی‌پایانی برای بیدار نمودن جامعة خفقان‌زدة دورة پهلوی کرد.

این داستان که با شنیدن اسم اون (آشغالدونی) انسان ناخوداگاه به فکر یک محیط پست ذهنش رو سیر میده و سوال هایی در ذهن خواننده ایجاد میشه که مضموم اصلی نویسنده از انتخاب همچین اسمی از داستان چی میتونه ؟ ایا مضموم و خطاب به جامعه ای پست است که در ان افراد فقیر زندگی میکنند در میان اشغال ها؟ایا منظور از اشغال ها ادم ها میتوانند باشند و درون ادم ها یا محیط اجتماعی منظور ساعدی بوده است؟ برای پاسخ به این سوال باید سیر در زمان زندگی ساعدی داشت و نیز شخصیت های داستان و درونمایه ان. که بیشتر درون مایه داستان در مورد پدر و پسری است که در فقر زندگی میکنند که پدری بیمار با ادبیاتی تند و رفتاری پرخاشگرانه و پسری که در عین مرموزی دارای حرص و طمعی است که اون رو به هر راهی سوق میدهد و برای فهم بیشتر داستان باید در داستان بدنبال جواب گشت.